نگردیم بر گرد گاورس و جو

رسد بر دلش تیری از گوشه ای

بکاریم دانه گه کشت و کار

سپاریم کشته به پروردگار

مگر بعد شش مه که باشد درو

به ما از آنچه بر جای خود می رسد

یکی دانه را هفتصد می رسد