برآمد یکی باد و زد بر چراغ

درآمد به برگ عدم ساختن

شکر خنده شمعی که جان می نواخت

چو شمع و شکر ز آب و آتش گداخت

فرو ریخت برگ از درختان باغ

نه سبزی رها کرد بر شاخ سرو

نه پر ماند بر نوبهاری تذرو