زهر دانشی دفتری خوانده ام

جهان آفرین را نمودم سپاس

نبردم به سر عمر در غافلی

مگر در هنرمندی و عاقلی

چو مرگ آمد آنجا فرومانده ام

گشادم در هر ستمکاره ای

ندانم در مرگ را چاره ای