نهادند زیرزمین تخت شاه

ز داغ جهان هیچ کس جان نبرد

کس این رقعه با او به پایان نبرد

برابر در ایوان آن تختگاه

ندارد جهان دوستی با کسی

نیابی درو مهربانی بسی

به خاکش سپردند و گشتند باز