چو پایندگی نیستش در سرشت

بنه بر شتر بست و بنواخت کوس

به هم صحبتان گفت کاین باغ نغز

که منظور چشمست و ریحان مغز

چه تاریک دوزخ چه روشن بهشت

ز دانائی ماست ما را هراس

که از رهزن ایمن نشد ره شناس