بباید چو آید بر شهریار

که یاقوت را درج دارد نگاه

عروسی که با مهر مادر بود

به ار پرده دارش برادر بود

چنین پردگی را چنان پرده دار

چو من نزل خاص تو جان داده ام

جگر نیز با جان فرستاده ام