چو شیر افکنم صید و خود بگذرم

دهد در به دامان دیبا به تخت

ولی دارم اندیشه سربلند

که بر صید شیران گشایم کمند

خورد سینه روباه و من خون خورم

چو سر سینه را گربه از دیگ برد

چه سود ار عجوزه کند سینه خرد