وگر نیست پالوده نغز پیش

چو می جامه ای را به خون می رزم

گر از پشت گوران ندارم کباب

ز گور شکم هم ندارم عذاب

کنم مغز پالوده را قوت خویش

و گر خشک شد روغنم در ایاغ

به بی روغنی جان کنم چون چراغ