برومند باغ هنر کشته را

گرم بشکند گردش سال و ماه

مرا مومیائی بس اقبال شاه

خدایا تو این عقد یک رشته را

به بی یاری اندر جهان یار باش

شب و روزش از بد نگهدار باش

به پایان شد این داستان دری