جان به تماشا نظر انداخته

پرده در انداخته دست وصال

از در تعظیم سرای جلال

پای شد آمد بسر انداخته

رفت ولی زحمت پائی نداشت

جست ولی رخصت جائی نداشت

چون سخن از خود به در آمد تمام