خشکی سوداش در آهنگ بود

یافت فراخی گهر از درج تنگ

نیست عجب زادن گوهر ز سنگ

آری از آنجا که دل سنگ بود

کی شدی این سنگ مفرح گزای

گر نشدی درشکن و لعل سای

سیم دیت بود مگر سنگ را