ای دو جهان زیر زمین از چه ای

ذره بود عرش در آن آفتاب

گرنه ز صبح آینه بیرون فتاد

نور تو بر خاک زمین چون فتاد

گنج نه ای خاک نشین از چه ای

تا تو به خاک اندری ای گنج پاک

شرط بود گنج سپردن به خاک