کاخر لاف سگیت می زنم

ورنه ز یاد تو فراموش باد

با فلک آنشب که نشینی بخوان

پیش من افکن قدری استخوان

دبدبه بندگیت می زنم

از ملکانی که وفا دیده ام

بستن خود بر تو پسندیده ام