آب تو باشد که شوی خاک دل

این دو سه یاری که تو داری ترند

خشک تر از حلقه در بر درند

دست درآویز به فتراک دل

چون ملک العرش جهان آفرید

مملکت صورت و جان آفرید

داد به ترتیب ادب ریزشی