چونکه در آن نقب زبانم گرفت

غربتم از بیکسیم تلخ تر

ره نه کز آن در بتوانم گذشت

پای درون نی و سر باز گشت

عشق نقیبانه عنانم گرفت

حلقه زدم گفت بدینوقت کیست

گفتم اگر بار دهی آدمیست