صحبت خاکی به غنیمت شمرد

گشت چو من بی ادبی را غلام

آن ادب آموز مرا کرد رام

از چو منی سر به هزیمت نبرد

روزی از این مصر زلیخا پناه

یوسفیی کرد و برون شد ز چاه

چشم شب از خواب چو بردوختند