جمله تن خال شده روی ماه

خال چو عودش که جگرسوز بود

غالیه سای صدف روز بود

از غم آن دانه خال سیاه

جزع ز خورشید جگر سوزتر

لعل ز مهتاب شب افروزتر

از بنه دل که به فرسنگ داشت