بر همه گلبرگ و بر ابلیس داغ

بر در آن قبله هر دیده ای

سهو شده سجده شوریده ای

گشته گل افشان وی از هشت باغ

بی تو نشاطیش در اندام نی

در ارمش یکنفس آرام نی

طاقت آن کار کیائی نداشت