بی زمی و سنگ نوائی نداشت

ز آرزوی ما که شده نو بر او

گندم خوردن به یکی جو بر او

او که چو گندم سر و پائی نداشت

تا نفکندند نرست آن امید

تا نشکستند نشد رو سپید

گندم گون گشته ادیمش چو کاه