وز همه چون باد تهی دست باش

عالم خوش خور که ز کس کم نه ای

غصه مخور بنده عالم نه ای

با همه چون خاک زمین پست باش

خاک تهی به نه درآمیخته

گرد بود خاک برانگیخته

دل به خدا برنه و خورسندیئی