نز پی بیداد پدید آمدی

چند زنی تیر بهر گوشه ای

غافلی از توشه بی توشه ای

فتح جهان را تو کلید آمدی

شاه بدانی که جفا کم کنی

گرد گران ریش تو مرهم کنی

رسم ضعیفان به تو نازش بود