طشت تو رسواش نکردی چنین

طالع جوزا که کمر بسته بود

از ورم رگ زدنت رسته بود

مه که سیه روی شدی در زمین

زهره هنوز آب درین گل نریخت

شهپر هاروت به بابل نریخت

از تو مجرد زمی و آسمان