لاجرم اینجا دغل مطبخی

زان رسنت سست رها کرده اند

لنگ شده پای و میان گشته کوز

سوخته روغن خویشی هنوز

روز قیامت علف دوزخی

پر شده گیر این شکم از آب و نان

ای سبک آنگاه نباشی گران؟