از پی آنست که شد پیش بین

پیشتر از خود بنه بیرون فرست

توشه فردای خود اکنون فرست

خانه زنبور پر از انگبین

مور که مردانه صفی می کشد

از پی فردا علفی می کشد

هر که جهان خواهد کاسانخورد