هر که جهان خواهد کاسانخورد

از پی آنست که شد پیش بین

مور که مردانه صفی می کشد

از پی فردا علفی می کشد

تابستان برگ زمستان خورد

جز من و تو هر که در این طاعتند

صیرفی گوهر یکساعتند