باز هم آرند پراکنده را

وقت بیاید که روا رو زنند

سکه ما بر درمی نو زنند

تازه کنند این گل افکنده را

ای که از امروز نه ای شرمسار

آخر از آنروز یکی شرم دار

اینهمه محنت که فراپیش ماست