ساخته خویش دو شربت خورند

هر دو به شبگیر نوائی زدند

خانه فروشانه طلائی زدند

کز سر ناساختگی بگذرند

تا که درین پایه قوی دل ترست

شربت زهر که هلاهل ترست

ملک دو حکمت به یکی فن دهند