رفت و نهانیش فرا خانه برد

کاستن از عالم کوتاه گرد

در دلم آید که دیانت در اوست

در کس اگر نیست امانت در اوست

بدره دینار به صوفی سپرد

گفت نگه دار در این پرده راز

تا چو من آیم به من آریش باز