سرطلبی تیغ زبانی مکن

زانکه شود سرخ به غرقاب خون

می شنوم من که شبی چند بار

پیش زبان گوید سر زینهار

روز نه ای راز فشانی مکن

مرد فرو بسته زبان خوش بود

آن سگ دیوانه زبان کش بود