حال جهان بین که سرانش که اند

تلخ تر از غصه دل بر دلند

دود شوند ار به دماغی رسند

باد شوند ار به چراغی رسند

نامزد و نامورانش که اند

این دو سه بدنام کهن مهد خویش

می شکنندم همه چون عهد خویش