به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را

باور از مات نباشد تو در آیینه نگه کن

تا بدانی که چه بودست گرفتار بلا را

از سر زلف عروسان چمن دست بدارد

سر انگشت تحیر بگزد عقل به دندان

چون تامل کند این صورت انگشت نما را

آرزو می کندم شمع صفت پیش وجودت