سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت

گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را

باری به چشم احسان در حال ما نظر کن

کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را

حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را

من بی تو زندگانی خود را نمی پسندم

کاسایشی نباشد بی دوستان بقا را