چون شربت شکر نخوری زهر ناب را

گفتم مگر به وصل رهایی بود ز عشق

بی حاصلست خوردن مستسقی آب را

دعوی درست نیست گر از دست نازنین

عشق آدمیتست گر این ذوق در تو نیست

همشرکتی به خوردن و خفتن دواب را

آتش بیار و خرمن آزادگان بسوز