ور مرا خواهی رها کن اختیار خویش را

دوش حورازاده ای دیدم که پنهان از رقیب

در میان یاوران می گفت یار خویش را

گر مراد خویش خواهی ترک وصل ما بگوی

درد دل پوشیده مانی تا جگر پرخون شود

به که با دشمن نمایی حال زار خویش را

گر هزارت غم بود با کس نگویی زینهار