زین تنگنای خلوتم خاطر به صحرا می کشد

تا کودکان در پی فتند این پیر دردآشام را

از مایه بیچارگی قطمیر مردم می شود

ماخولیای مهتری سگ می کند بلعام را

کز بوستان باد سحر خوش می دهد پیغام را

غافل مباش ار عاقلی دریاب اگر صاحب دلی

باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را