سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا

تا بود بار غمت بر دل بی هوش مرا

نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر

تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا

شربتی تلختر از زهر فراقت باید