هزار صید دلت پیش تیر بازآید

کمان سخت که داد آن لطیف بازو را

که تیر غمزه تمامست صید آهو را

بدین صفت که تو داری کمان ابرو را

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی

که روز معرکه بر خود زره کنی مو را