حصار قلعه باغی به منجنیق مده

چو چشم ترک تو بینند و زلف هندو را

مغان که خدمت بت می کنند در فرخار

ندیده اند مگر دلبران بت رو را

به بام قصر برافکن کمند گیسو را

مرا که عزلت عنقا گرفتمی همه عمر

چنان اسیر گرفتی که باز تیهو را