سعدیا نوبتی امشب دهل صبح نکوفت

ناگزیرست مگس دکه حلوایی را

بر حدیث من و حسن تو نیفزاید کس

حد همینست سخندانی و زیبایی را

یا مگر روز نباشد شب تنهایی را