از زخم پدیدست که بازوش تواناست

در وهم نگنجد که چه دلبند و چه شیرین

در وصف نیاید که چه مطبوع و چه زیباست

صبر و دل و دین می رود و طاقت و آرام

از بهر خدا روی مپوش از زن و از مرد

تا صنع خدا می نگرند از چپ و از راست

چشمی که تو را بیند و در قدرت بی چون