بسیار در دل آمد از اندیشه ها و رفت

زین به ندیده ایم که در بوستان توست

گر دست دوستان نرسد باغ را چه جرم

منعی که می رود گنه از باغبان توست

نقشی که آن نمی رود از دل نشان توست

با من هزار نوبت اگر دشمنی کنی

ای دوست همچنان دل من مهربان توست