هر شاهدی که در نظر آمد به دلبری

گفتا که آب چشمه حیوان دهان توست

یوسف به بندگیت کمر بسته بر میان

بودش یقین که ملک ملاحت از آن توست

در دل نیافت راه که آن جا مکان توست

هرگز نشان ز چشمه کوثر شنیده ای

کو را نشانی از دهن بی نشان توست