شربت از دست دلارام چه شیرین و چه تلخ

خبر از دوست ندارد که ز خود با خبرست

آدمی صورت اگر دفع کند شهوت نفس

آدمی خوی شود ور نه همان جانورست

بده ای دوست که مستسقی از آن تشنه ترست

من خود از عشق لبت فهم سخن می نکنم

هرچ از آن تلخترم گر تو بگویی شکرست