یا لطف صورتیست دگر حشو عالمست

نه هر که چشم و گوش و دهان دارد آدمیست

بس دیو را که صورت فرزند آدمست

آنست آدمی که در او حسن سیرتی

هرگز حسد نبرده و حسرت نخورده ام

جز بر دو روی یار موافق که در همست

آنان که در بهار به صحرا نمی روند