پندش مده که جهل در او نیک محکمست

آنان که در بهار به صحرا نمی روند

بوی خوش ربیع بر ایشان محرمست

وان سنگ دل که دیده بدوزد ز روی خوب

آرام نیست در همه عالم به اتفاق

ور هست در مجاورت یار محرمست

گر خون تازه می رود از ریش اهل دل