که جهل پیش خردمند عذر نادانست

گمان برند که در باغ عشق سعدی را

نظر به سیب زنخدان و نار پستانست

مرا هرآینه خاموش بودن اولیتر

و ما ابری نفسی و لا ازکیها

که هر چه نقل کنند از بشر در امکانست