موقف آزادگان بر سر میدان اوست

آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

ره به در از کوی دوست نیست که بیرون برند

سلسله پای جمع زلف پریشان اوست

چند نصیحت کنند بی خبرانم به صبر