میل ندارم به باغ انس نگیرم به سرو

ور نکند حاکمست بنده به فرمان اوست

گر بزند بی گناه عادت بخت منست

ور بنوازد به لطف غایت احسان اوست

سروی اگر لایقست قد خرامان اوست

چون بتواند نشست آن که دلش غایبست

یا بتواند گریخت آن که به زندان اوست