بگریست چشم دشمن من بر حدیث من

ور نه چو در کمند بمیرد عجیب نیست

گر دوست واقفست که بر من چه می رود

باک از جفای دشمن و جور رقیب نیست

فضل از غریب هست و وفا در قریب نیست

از خنده گل چنان به قفا اوفتاده باز

کو را خبر ز مشغله عندلیب نیست