هر که ماه ختن و سرو روانت گوید

ای که در هر بن موییت دل مسکینیست

جز به دیدار توام دیده نمی باشد باز

گویی از مهر تو با هر که جهانم کینیست

او هنوز از قد و بالای تو صورت بینیست

بنده خویشتنم خوان که به شاهی برسم

مگسی را که تو پرواز دهی شاهینیست